Olympische spelen - Nederland-Bulgarije, webportal over van alles over Bulgarije en Bulgaren

De moderne Olympische spelen namen veel tijd in beslag. Zo duurden bijvoorbeeld de spelen van Parijs in 1900 van 14 mei tot en met 2 oktober. Ook de spelen van St. Louis (1904) en London (1908) waren verspreid over vele maanden. Hierdoor nam de interesse van het publiek af. Pas in Stockholm (1912) werden de spelen in een korter tijdsbestek gehouden. Bulgarije was geen deelnemer aan deze spelen en voor de spelen van 1920, in Antwerpen, werd het land door het overkoepelende Olympisch comité uitgesloten van deelname vanwege haar positie in de eerste wereldoorlog. Pas op de 8ste olympiade, die in 1924 werd gehouden in Parijs, was Bulgarije weer vertegenwoordigd met 28 atleten in 4 takken van sport.

Destijds waren er geen sportfaciliteiten in Bulgarije en werd er getraind op stoffige achteraf veldjes en zonder gekwalificeerde coaches. Ook de reis naar de Parijse spelen was voor de atleten een ware beproeving. De treinreis duurde in totaal 5 dagen en de atleten reisden derde klas. Pas vlak voor de opening van de spelen arriveerden zij totaal uitgeput in Parijs. Er werden dan ook geen medailles gewonnen.

Ook bij de spelen van Amsterdam in 1928 waren er Bulgaarse atleten. De Bulgaarse ploeg bestond maar uit 5 personen. Dit had mede te maken met de grote aardbeving die plaatsvond dat jaar in Bulgarije. Veel atleten konden hierdoor niet meedoen aan de Olympische spelen in Nederland. De ruiters Krum Lekarski en Todor Semov kregen veel respect voor hun optreden maar konden hun daden niet omzetten naar een medaille.De spelen van Los Angeles, 1932, werden door veel landen gemeden. De lange zeereis en de economische wereldcrises waren de oorzaak waarom er geen Bulgaren mee deden.

De spelen van Berlijn in 1936, werden overschaduwd door Hitler's Nazi partij. De Bulgaarse autoriteiten hechtten echter veel waarde aan deze spelen om politieke redenen. Doordat de regering nauwe banden had met Duitsland werden de spelen gebruikt om de goede relatie tussen Bulgarije en Duitsland te onderstrepen. De Bulgaarse ploeg bestond uit 23 atleten. Bulgarije kon echter niet imponeren op deze spelen en ging wederom naar huis zonder edelmetaal.

In Helsinki, 1952, had Bulgarije de grootste delegatie uit haar Olympische historie tot dusver, namelijk 63 deelnemers. Hier werd eindelijk de eerste Olympische medaille behaald. Een bronzen plak. Op het onderdeel boxen won Boris Georgiev de zo begeerde medaille.

De spelen van 1956 in Melbourne hadden voor Bulgarije een gouden rand. Worstelaar Nikola Stanchev werd Bulgarije's eerste gouden medaillewinnaar. In zijn eerste wedstrijd won Stanchev makkelijk van zijn Russische tegenstander Shirtladze. In de tweede ronde, tegen de Japanner Katsuramoto, maakte Stanchev een fout en kreeg zelfs 5 strafpunten. Om kans te behouden op een medaille moest hij alle volgende partijen winnend afsluiten. In de laatste partij won Stanchev van de Amerikaan D. Hodge en werd zo gekroond gouden winnaar. Naast deze gouden plak wonnen de Bulgaarse atleten ook 3 zilveren en 1 bronzen medaille. De 8 deelnemende Bulgaarse worstelaars wonnen 4 medailles en een vijfde plaats. De Bulgaren behorden tot de wereldtop. De andere medaille (brons) werd gewonnen door het Bulgaarse voetbalteam.

Zestig jaar Olympische spelen en Bulgarije had haar gouden plak. In de jaren na Melbourne werden er vele gouden medailles gewonnen op diverse onderdelen van de sport. De eerste medaille op de winterspelen werd behaald pas in 1980 in Lake Placid door Ivan Lebanov op het onderdeel langlaufen. Pas in 1998, in Nagano, schreef Ekaterina Dafovska Bulgaarse historie door op de biatlon de eerste gouden winterplak te winnen.